เครื่องคิดประเภทร่างกาย

ประเภทร่างกายสามประเภท ซึ่งจำแนกโดยนักจิตวิทยาวิลเลียม เชลดอนในทศวรรษ 1940 คือ: แบบผอม—ผอมบาง แขนขายาว เมแทบอลิซึมเร็ว ยากในการเพิ่มน้ำหนัก ไหล่แคบ แบบกล้ามเนื้อ—มีกล้ามเนื้อตามธรรมชาติ รูปร่างนักกีฬา เพิ่มกล้ามเนื้อได้ง่าย โครงสร้างกระดูกขนาดกลาง แบบอ้วน—ร่างกายกลมกว่า เพิ่มน้ำหนักได้ง่าย เมแทบอลิซึมช้ากว่า สะโพกกว้างกว่า คนส่วนใหญ่เป็นแบบผสมมากกว่าประเภทบริสุทธิ์

โครงสร้างกระดูกพื้นฐานของคุณ (ความกว้างของกระดูก สัดส่วน) ไม่เปลี่ยนแปลง แต่องค์ประกอบของร่างกายสามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างแน่นอน คนผอมสามารถสร้างกล้ามเนื้อได้มากด้วยการฝึกและโภชนาการที่เหมาะสม คนอ้วนสามารถบรรลุรูปร่างที่ผอมเพรียวผ่านการออกกำลังกายและอาหารอย่างสม่ำเสมอ 'ประเภท' ของคุณอธิบายแนวโน้มตามธรรมชาติ ไม่ใช่ชะตากรรม คิดว่าประเภทร่างกายเป็นจุดเริ่มต้น ไม่ใช่ข้อจำกัด

การจำแนกประเภทร่างกายเป็นกรอบที่มีประโยชน์แต่มีข้อจำกัดทางวิทยาศาสตร์ ระบบดั้งเดิมของเชลดอนอิงจากการประเมินทางสายตาแบบอัตนัยและถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าทำให้ง่ายเกินไป วิทยาศาสตร์การกีฬาสมัยใหม่ใช้การวัดที่แม่นยำกว่า (สแกน DEXA อัตราส่วนการวัดร่างกาย) อย่างไรก็ตาม โมเดลผอม/กล้ามเนื้อ/อ้วนยังคงได้รับความนิยมเพราะให้คำแนะนำที่ปฏิบัติได้

แบบผอม: มุ่งเน้นที่แคลอรีส่วนเกิน (300-500 แคลอรีเพิ่มเติม) มื้ออาหารบ่อยๆ ยกน้ำหนักหนักแบบผสม จำกัดคาร์ดิโอ ช่วงพักยาวขึ้น แบบกล้ามเนื้อ: แนวทางสมดุลได้ผล—แคลอรีปานกลาง ผสมความแข็งแรงและคาร์ดิโอ แบบอ้วน: อาจได้ประโยชน์จากแนวทางคาร์โบไฮเดรตต่ำ โปรตีนมากขึ้น คาร์ดิโอสม่ำเสมอ การฝึกแบบวงจรพร้อมพักสั้นลง

คนส่วนใหญ่เป็นแบบผสม—ประเภทบริสุทธิ์นั้นหายาก แบบผสมทั่วไปรวมถึง: ผอม-กล้ามเนื้อ (ผอมที่มีศักยภาพนักกีฬา) อ้วน-กล้ามเนื้อ (กล้ามเนื้อที่มีแนวโน้มเก็บไขมัน) และกล้ามเนื้อ-อ้วน (รูปร่างแข็งแรงที่มีเมแทบอลิซึมช้ากว่า) สำหรับแบบผสม ให้ความสำคัญกับกลยุทธ์สำหรับประเภทหลักของคุณในขณะที่รวมองค์ประกอบจากประเภทรอง ทดลองเพื่อค้นหาว่าร่างกายของคุณตอบสนองต่ออะไรดีที่สุด