เครื่องคำนวณ ERA

ERA (ค่าเฉลี่ยแต้มที่เสีย) วัดว่านักขว้างยอมให้แต้มที่เสียกี่แต้มต่อ 9 อินนิ่ง สูตร: ERA = (แต้มที่เสีย × 9) ÷ อินนิ่งที่ขว้าง ตัวอย่าง: 20 แต้มที่เสียใน 90 อินนิ่ง = (20 × 9) ÷ 90 = 2.00 ERA แต้มที่เสียไม่รวมแต้มจากความผิดพลาดในการป้องกัน—นับเฉพาะแต้มที่นักขว้างต้องรับผิดชอบ

มาตรฐาน ERA แตกต่างกันตามยุคและลีก แต่โดยทั่วไป: ต่ำกว่า 2.50 = อีลิท (ผู้ท้าชิงรางวัล Cy Young) 2.50-3.25 = ยอดเยี่ยม (ระดับ All-Star) 3.25-4.00 = ดี (นักขว้างเริ่มเกมที่มั่นคง) 4.00-5.00 = ปานกลาง (ท้ายโรเตชัน) สูงกว่า 5.00 = ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย ในสภาพแวดล้อมที่ทำคะแนนสูง ให้เพิ่ม 0.50-1.00 เข้าไปในเกณฑ์เหล่านี้ นักขว้างบรรเทามักมี ERA ต่ำกว่านักขว้างเริ่มเกม

WHIP (วอล์คบวกฮิตต่ออินนิ่งที่ขว้าง) วัดผู้วิ่งฐานที่ยอมให้: WHIP = (วอล์ค + ฮิต) ÷ อินนิ่งที่ขว้าง WHIP 1.00 หมายความว่ามีผู้วิ่งฐานหนึ่งคนต่ออินนิ่ง ต่ำกว่า 1.00 = อีลิท 1.00-1.20 = ยอดเยี่ยม 1.20-1.40 = ดี สูงกว่า 1.50 = แย่ WHIP เสริม ERA โดยแสดงให้เห็นว่านักขว้างยอมให้ผู้วิ่งฐานกี่คนโดยไม่คำนึงว่าพวกเขาทำคะแนนได้หรือไม่

ควอลิตี้สตาร์ทกำหนดให้นักขว้างเริ่มเกม: ขว้างอย่างน้อย 6 อินนิ่งเต็ม และยอมให้แต้มที่เสีย 3 แต้มหรือน้อยกว่า นี่ให้ ERA สูงสุด 4.50 สำหรับเกมนั้น สถิตินี้วัดความสม่ำเสมอ—นักขว้างที่มีควอลิตี้สตาร์ทหลายครั้งรักษาทีมให้อยู่ในเกมได้อย่างน่าเชื่อถือ ประมาณ 50% ของการเริ่มเกมใน MLB ผ่านเกณฑ์เป็นควอลิตี้สตาร์ท

K/9 (สไตรค์เอาท์ต่อ 9 อินนิ่ง) และ BB/9 (วอล์คต่อ 9 อินนิ่ง) วัดอัตราสไตรค์เอาท์และวอล์คของนักขว้าง K/9 = (สไตรค์เอาท์ × 9) ÷ IP BB/9 = (วอล์ค × 9) ÷ IP K/9 อีลิท: สูงกว่า 10 BB/9 ดี: ต่ำกว่า 2.5 อัตราส่วน K/BB (สไตรค์เอาท์หารด้วยวอล์ค) ก็มีคุณค่าเช่นกัน—นักขว้างอีลิทมี K/BB สูงกว่า 4.0 แสดงว่าพวกเขาสไตรค์เอาท์มากกว่าให้วอล์คอย่างมาก