เครื่องคำนวณพื้นที่ผิวกายของร่างกาย

พื้นที่ผิวกาย (BSA) คือพื้นที่ผิวของร่างกายมนุษย์ที่วัดหรือคำนวณได้ โดยทั่วไปแสดงเป็นตารางเมตร (m²) ต่างจาก BMI ที่เชื่อมโยงน้ำหนักกับส่วนสูง BSA ให้พื้นที่ผิวภายนอกที่แท้จริง เป็นการวัดที่แม่นยำกว่าในการกำหนดปริมาณยา เพราะกระบวนการทางสรีรวิทยาหลายอย่าง (เช่น การเผาผลาญและการสูญเสียความร้อน) เกี่ยวข้องกับพื้นที่ผิวมากกว่าน้ำหนักตัวเพียงอย่างเดียว

BSA ถูกใช้เพราะฟังก์ชันทางสรีรวิทยาหลายอย่าง—ปริมาณเลือดที่หัวใจสูบฉีด อัตราการเผาผลาญ การทำงานของไต และการเผาผลาญยา—มีความสัมพันธ์กับพื้นที่ผิวกายดีกว่าน้ำหนักเพียงอย่างเดียว ยาเคมีบำบัด เช่น มักให้ยาเป็น mg/m² ของ BSA เพราะทำนายได้ดีกว่าว่าร่างกายจะประมวลผลยาอย่างไร การใช้น้ำหนักเพียงอย่างเดียวอาจทำให้ผู้ป่วยอ้วนได้รับยาเกินขนาดหรือผู้ป่วยตัวเล็กได้รับยาน้อยเกินไป

สูตรที่พบบ่อยที่สุดคือ: DuBois & DuBois (1916): BSA = 0.007184 × ส่วนสูง^0.725 × น้ำหนัก^0.425—ต้นฉบับและใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุด Mostov: BSA = √(ส่วนสูง × น้ำหนัก / 3600)—ง่ายขึ้นและแม่นยำเท่ากันสำหรับผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ Boyd: ซับซ้อนกว่าแต่ดีกว่าสำหรับเด็กและรูปร่างที่สุดขั้ว สำหรับการใช้ทางคลินิก DuBois เป็นมาตรฐาน แม้ว่าสูตรทั้งหมดจะให้ผลลัพธ์คล้ายกันภายใน 5-10% สำหรับผู้ใหญ่ปกติ

BSA เฉลี่ยของผู้ใหญ่อยู่ในช่วง 1.7-2.0 m² ผู้ชายเฉลี่ยประมาณ 1.9 m² ผู้หญิงประมาณ 1.6 m² ผู้ใหญ่สูง 170 ซม. หนัก 70 กก. มี BSA ประมาณ 1.8 m² ค่าต่ำกว่า 1.5 m² ถือว่าเล็ก ขณะที่สูงกว่า 2.2 m² ถือว่าใหญ่ นักกีฬาและคนที่สูงมากอาจมี BSA เกิน 2.5 m² ทารกแรกเกิดมี BSA ประมาณ 0.25 m²

ขนาดยาเคมีบำบัดคำนวณเป็น mg/m² ของ BSA—เช่น ยาที่สั่งจ่าย 75 mg/m² สำหรับผู้ป่วยที่มี BSA 1.8 m² เท่ากับขนาดยารวม 135 mg วิธีนี้คำนึงถึงความแตกต่างของขนาดร่างกายดีกว่าการให้ยาตามน้ำหนัก อย่างไรก็ตาม การให้ยาตาม BSA ไม่สมบูรณ์แบบ—ไม่คำนึงถึงการทำงานของตับ/ไต ความแตกต่างทางพันธุกรรมในการเผาผลาญยา หรือองค์ประกอบของร่างกาย (กล้ามเนื้อ vs. ไขมัน)